موريهه اوشيبا؛ نگرشي به جهان هستي
در اكثر تاريخچهها، از او به عنوان يكي از بزرگترين اساتيد هنر رزمي كلاسيك قرن بيستم ياد ميكنند. او وقتش را صرف بوجود آوردن سبكي انعطافپذير، با پيچيدگيهاي خاص و فلسفهاي بدون خشونت يعني آيكيدو كرد.
وي در سال 1883 در خانوادهاي كه به جهت داشتن مردان جنگي و استاد در كار با سلاحهاي جنگ معروف شده بود، پا به جهان هستي گذاشت. پدرش يوروكو استاد شمشيرزني و نيزه بود در كنار او و زير نظرش، موريهه سبكهاي مختلف جو-جوتسو، آيك-جوتسو، شمشيرزني و كار با باتوم را آموخت.
تأثيرگذارترين مربي او، «سوكاكو تاكوا» بود كه شخصيتي محكم و با ثبات داشت. او مجموعهاي از فنون و تكنيك را تحت عنوان رشته دائيتو-ريو به او آموزش داد. اوشيبا تأثيرات مبارزه را در حين كار با تاكوا كشف كرد ولي اين براي او كافي نبود چرا كه او ميخواست به جايگاه واقعي بشر در اين جهان و در كل كهكشان دست پيدا كند و البته او توانست اين جايگاه را به لطف وجود شخصيت ديگري به نام «اونيسابورو دگوچي» استاد بزرگ تمرينهاي سبك جديد شينتو ايست يعني اوموتو- كيو، بدست آورد.
در كنار دگوچي، اوشيبا توانست تمرينات جديدي (به كارگيري زمزمه و اصوات دعاگونه به صورت ذكر) به نام كوتو-داما را دنبال كند. وقتي در سال 1924 دگوچي ژاپن را به قصد مونوگولي ترك كرد اوشيبا به عنوان محافظ همراه وي بود. اين گروه يك زندگي ماجراجويانه و پرخطر را آغاز كرد. دگوچي گروهي از مبارزان را براي كمك به مردم تعليم داد. آنها در زمان قحطي بين مردم نمك و برنج توزيع ميكردند.
اوشيبا، هر آنچه كه از مبارزه ميدانست براي مقابله با دستههاي راهزنان به كار ميگرفت. اين تجربه بسيار عالي بود و براي اولين بار استاد بزرگ آينده، مسير ويژه خود را پيدا كرد: پيشبيني در دل خطر، وقتي همه تهديد شده و هراسيدهاند، او به جلوتر از خودش مينگرد:
ميانديشد كدام مسيرها را بايد انتخاب كرد و از كدامها بايد چشم پوشيد.
در بازگشت به ژاپن اعتقاداتش به يقيين رسيده بود:
جايگاه بشر در عالم هستي و در برابر پروردگار هستي.
بدين ترتيب هنرهاي رزمي يك هدف بيشتر ندارند:
برقراري صلح در جهان.
براي ايجاد هماهنگي بين تمرينات و اعتقادات فيلسوفانهاش، او هنري جديد آفريد:
آيكيدو به معناي وحدت و عشق، صلح و آشتي و تجسم قدرت
اوشيبا تا آخرين لحظات زندگيش پيامآور صلح بود و همواره در مجامع، كنفرانسها و تظاهرات حريفي بيرقيب شمرده ميشد. او تمامي رقباي خود را زمين زد و… در نهايت ميتوان گفت اوشيبا يك مرد بينظير بود.
استاد اوشيبا به «جنگجويي شكستناپذير» معروف بود
