کلمه جودو را به عبادت (سبک ملايم) ترجمه کرده اند جودو يک هنر رزمي است که در آن حريفان بدون داشتن اسلحه با يکديگر مبارزه مي کنند و امروز هم به عنوان يک ورزش پرطرفدار در جهان شهرت پيدا کرده است. قوانين اين ورزش، ترکيبي از قوانين ديگر هنرهاي رزمي است: هدف از اين سبک، انداختن حريف به روي زمين با فشار آوردن به مفصل هاي بازو يا گردن و کنترل او مي باشد.
تکنيک هاي موجود در اين سبک بيشتر به رفع حملات رقيب منتهي مي شود و مقابله مستقيم با دشمن کمتر مورد توجه قرار مي گيرد. براي انجام فنون اين ورزش، در ابتدا بايد خونسرد و متکي به نفس بود. لباس هايي که براي اين ورزش مورد استفاده قرار مي گيرند، به جودوجي (Judoji) شهرت دارند و عبارتند از يک ژاکت گشاد و راحت و شلوارهاي سفيد و کلفت که ورزشکار در آنها احساس راحتي مي کند.
کمربندهاي سفيد در ورزشکاراني که تازه کار هستند و کمربندهاي سياه در ورزشکاران با تجربه تر و حرفه اي تر استفاده مي شوند، ورزشکاراني که هم در ميانه راه قرار دارند از کمربندهايي با رنگ هاي مختلف استفاده مي کنند. جودو در سال 1882 توسط دکتر جيگورو کانو (jigoro kano) پايه گذاري گرديد. او اين هنر رزمي را از شيوه هاي مبارزه jujitsu که در آنها تبحر کامل داشت الهام گرفته بود. در اين زمان، در کشور ژاپن تغييرات بسياري به واسطه نفوذ تاثيرات غربي رخ داده بود که به عنوان مثال مي توان از سقوط امپراطوري شوگان و ظهور سلطنت (meiji) نام برد.
يکي از عواقب يک چنين تغييري، از بين نرفتن سبک مبارزه اي گروهي به نام سامورايي ها يا همان بوجي ها بود. به واسطه چنين تحولي، استيل هاي jujitsu نيز يک به يک جاي خود را به سبک هاي ديگري دادند. در چنين حالتي، کانو و ديگران تلاش کردند تا چهره فيزيکي هنرهاي رزمي را به حالتي با روحيه و هيجان بيشتر تغيير دهند.
کانو، آموزش جودو را به راهي براي دستيابي به شخصيتي بهتر و انساني تر و روحيه اي قويتر و شادابتر تبديل نمود. او جودو را راهنمايي براي رسيدن به يک زندگي متعالي از همه جهات و به دست آوردن يک هارموني مناسب براي نيل به اهداف بزرگ مي دانست. اين شمار هميشگي جودو است: »بيشترين تأثير با کمترين تلاش براي رفاه و آرامش متقابل براي همه مردم دنيا.«
